‘Queen’ and ‘English Vinglish’:Adventures of Indian women

Gone are the days when one use to see movies only at the time of release or re-release. With advent of technology one can grab the CD any time, download the movie from intenet or simply wait for the satellite release. Therefore I happen to see two movies : one ‘Queen’ and the other ‘English Vinglish’,  long time after their theater release. It was striking to note that both the films potray female Indian protagonists mustering courage to go out and encounter the foreign cultures without being aided by their male partners.The stories were definitely in sync with the changing india and fast changing Indian values.

First lets consider Rani of ‘Queen’. She sets out on a solo honeymoon after being dumped at the altar by the groom. Solo honeymoon is a strange idea and in conservative India, it would never be approved for the young girls who have never been out of their towns. Her parents agree for the sake of her happiness and on the trust that she will be with some distant relatives of theirs. Instead, Rani chooses to lodge herself in the same hotel which is booked for her honeymoon stay. She makes friends there and finally sets out of Paris to visit other European city on her own.  While on tour she hesitantly stay puts in hostel with three male roommates eventually befriending them. She also accidentally happens to regenerate the interest of her groom in her and he starts following her for winning her back. She goes on to win a challenge in a cooking show and gains a confidence of lifetime which she lacked throughout. Finally the assertive and confident Rani decides to ditch her groom for good.

The case of Shashi is little different in ‘English Vinglish’. She is a typical middle class Indian housewife but enterprising enough to run a small business of making laddoos. She is mocked at by family members due to poor knowledge of English. She feels alienated in her own family since she is in constant company of English speaking kids and husband, who take her for granted eveytime and underestimate her ability to learn. She makes a maiden trip to America for her niece’s marriage without accompanied by family, who plan to join her lately. She ends up joining a tuition for English speaking in order to keep her engaged. Her adventure of discovering of urban American culture while doing tuitions remains a close secret except one of her niece who knows about it. She goes on to make good friends in tuition class and impresses one Frenchman enough to like her. When her family surprises her by turning up early in America, her remaining classes and final examination is likely to be missed out. She arranges secretly to appear in examination, which falls on wedding day, but circumstances compel her to miss it.There is more in store as the entire bunch of classmates and her tutor turns up at wedding at the invitation of her niece. She introduces them to her husband as good friends. He is still unaware about her tuitions. She delivers a speech after the wedding, wishing the marrying couple well in life while highlighting the importance of mutual understanding, family and kids. She does it in English, which surprises everyone. Tutor treats the speech as examination speech and awards her the certificate. She regains her respect and love in the eyes of her  family, which was about to be lost just because of a poor understanding  of a foreign  language. Happily and smartly she assures her husband of her love, who is visibly shaken due to a suspected bond between her and the Frenchman.

Underlying message to the world and to the Indians  is that there is a class of people in India who is preparing themselves slowly but surely for facing the world.This is compelling need of the hour for some who are either pushed or pulled in to the circumstances. This is a baby step towards making a big section of society ready for the world. Both the protagonists in films, teach us that you can embrace new things without compromising Indian values. In fact both of them display their strengths to the world and win the hearts.

We want more: Indian’s love for plump girls continues

Indian men are fascinated with plump girls. There should not be any second opinion about it. The fascination of Indians is reflected in the success of the actresses they love to see on the cinema screen. Right from the beginning of the show business and the era of ‘girls playing roles of girls’, Indians have loved to watch their curvy dreamgirls dance to the tunes of mood elevating music. Exception was brought in by Zeenat Aman, who probably was the first actor to showcase the western idea of beautiful body. She was slimmer, duskier with universal features, yet was completely Indian in attitude and mannerism.  Her contemporaries like Parveen Bobby continued the trend. Changing ideas of health and beauty with the changing cultural attributes of Indians and cultural sensibilities, it was expected that there will be more beauties with universal idea of beauty, ruling the Indian silver screen.

Idea of liking fuller beauties is essentially Indian as we can some exemplary features of sensuously curvy bodies in age old sculptures and Ajanta paintings. They definitely are representative of Indian choice. This age old idea runs alongside a cult love for ‘odd ones’ like Zeenat and Parveen. But it is safe to say that they were never the first choice of Indian masses as their times were ruled by ‘heavy weights’ like Hema Malini and Rekha. Even after the slimmer beauties came in, there has always a scope for fuller ones as their reserved space in Indian minds cannot be replaced. Even today we have the likes of Sonakshi, Parineeti, Vidya Balan, Sonam Kapoor, Huma Quereshi and busty south Indian actresses ruling the minds and hearts of their fans. 

Even foren beauties like Katrina and Jaqueline are tall and burly though not plump. I even believe that Kareena was loved till she was typically healthy looking Punjaban. She failed to ‘satisfy’ her fans the moment she presented herself in ‘zero figure’.  

The ideal choice of Indian men is the one, who satisfy their wish to see Indian girls dancing in western clothes, don bikinis, wear amrapali suit and yet appear gorgeous in rich silk saree with gajra in the hair. That’s the way to demand best of both the world. However, the broader mind set of Indians in the recent years, is reflected in growing number of couples with desi girls in bikinis tops on Goan beaches, with mehndi on the legs. It simply means traditional marriage is followed by honeymooning on beaches in western attires.

Alternatively, I think the idea of ‘healthy beauties’ is universal that’s the reason why Englishmen tell their ‘fuller mates’ that they have ‘more to love’.

Mickey Virus: Not firewalled enough

Watched a movie called ‘Mickey Virus’.This is certainly a movie of new generation whose aspirations are at another level and without any barriers.They are propelled by a seamless virtual world available through network and is without boundaries.

The theme is centered around a bunch of four young Delhi residents being tutored in hacking by a disgruntled Howard professor. The gang is enjoying its profession and is proud to be master of its art. Mickey assisted by Pancho, Floppy and Chutney are operating a hackers group.Mickey is a step ahead of others in terms of the skills. He is sought by Delhi Police for tracking and cracking murders of two foreign hackers in India. A team of one tough ACP and a easy going Inspector Bhalla (Varun Badola) is after Mickey to help them crack one hackers site and gain access to the ruthless and sleazy world of hackers for tracing the origin of two persons killed.

On the parallel track Mickey gets hooked by a lady who resembles his animated character ‘Kungu Chameli’. While he becomes ‘Deewana’ of the lady and romance is in the air, the investigation lingers.Dreamgirl ‘Kungu Chameli’ once seeks his help in reversing an erroneous transaction worth Rs 100 crore and generous Mickey hacks the bank site and saves her from the possible consequences at the job. 

                                                             Kung fu chameli

Next day Chameli is found dead in the same way as that of two hackers. Mickey and smart viewers make no mistake in realising that transaction was a sham and in reality the fraudulent transfer of money was done by using Mickeys hacking skills. Mickey is now in deep trouble and he banks upon his Professor Guruji and gang members to get him out of the mess.After the predictable climax, Mickey is able to nab the real culprits. He smartly uses technology to cover the ultimate disclosures by the culprits and transmits it live with the help from unexpected person.

Mickey Virus

The movie is classic example of well drafted script gone haywire by some poor direction, imperfect casting and average acting. These vital elements of moviemaking were lacking the professional touch. Amateur efforts fails bring out the best from the available resources. Music has no much role in the movie as the real hero of the film could have beeen script, if it were to be presented in desired way. Lead actors try a lot to do justice to their roles but the shortcomings are visible.Overall even with the shortcoming, this  could a good watch  if you are prepared to ignore them and enjoy an insider view of hackers world. 

सिंघम रिटर्न्स: ‘एक बंडी यात्रा’

आजच सिंघम रिटर्न्स बघीतला. आता मी तुम्हाला त्याची स्टोरी सांगणार आहे.

बाजीराव सिंघम आता गोव्यातुन मुंबईत आलेला असतो. आता तो मुंबईत डी.सी.पी. म्हणून काम बघत असतो.ह्या वेळी तो आय.पी.यस. असतो. त्याचा एक इमानदार  हवालदार एका अ‍ॅक्सीडेंट मधे कोट्यावधीच्या कॅश बरोबर मेलेला सापडतो. मग मेडिया, पॉलिटिशियन वगैरे सगळे बाजीरावच्या मागे लागतात.

तिकडे राज्यात आघाडीचे सरकार चालू असते. आघाडीत एक खर्र्यांचा पक्श्य असतो आणि दूसरा खोट्यांचा पक्श्य असतो. खरे लोक येणार्या ईलेक्शन मधे आघाडी मोडून सर्व जागा  लढविणार असतात. त्यांचे उमेदवार म्हणून त्यानी बर्याच ‘मेणबत्तीवाल्याना’ गोळा केलेले असते. ते सगळे निवडून येणार म्हणून खोट्यांचा पक्श्य तणतणत असतो. पुढे तर खोट्यांचा पक्श्यातील एक ‘विलन नेताजी’  आणि एक ‘बाबा महाराज’ हे खर्यांच्या नेत्याला  मारून टाकतात.त्याना वाचविण्यात बाजीराव सिंघम अपयशी ठरतो. टीका वगैरे होते म्हणून तो राजीनामा देवून निघून जातो.

   बाबा महाराज आणि विलन नेताजी’ 

कट टू खेडेगाव:खेडेगावात बाजीराव ‘खान मस्तानी’ बरोबर रोमांस करता करता हवालादाराच्या आणि खरे पार्टीच्या नेत्याच्या  खूनाचे गूढ शोधन्याचा प्रयत्नात असतो. कारण ?  कारण त्याने राजीनामा दिलेलाच नसतो ना! पुरावा  सापडतो. मग तो पुराव्यानिशी मुंबईत यायला निघतो. तो पुरावा म्हणजे रंगेहाथ पकडलेला एक हस्तक - म्हणजेच‘की विट्नेस’. त्या ‘की विट्नेस’ वर जीवघेणा हल्ला होतो. ‘की विट्नेस’ कोमामधे जातो. तो कोमातून बाहेर येईपर्यंत बाजीरावची गोची होते. मग तोपर्यत तो सगळ्याना दम टाकत हिंडतो. ‘की विट्नेस’ कोमातून बाहेर येतो. बाजीरावच्या ईमोशनल ब्लॅक मेलला बळी पडून तो कोर्टात साक्श्य द्यायला तयार होतो. त्याच्या जीवावर बाजीराव परत सगळ्याना दम टाकत हिंडतो आणि बाबा महाराजला अटक करतो. बाबा महाराजला अटक करताना त्याचे अनुयायी गोंधळ घालतात आणि जाळपोळ करतात म्हणून बाजीराव त्याची धिंड काढतो.

साक्श्य द्यायच्या वेळी विलन नेताजी  आणि बाबा महाराज, ‘की विट्नेस’ वर पुन्हा जीवघेणा हल्ला करवतात आणि त्याला कोर्टात मारून टाकतात. बाजीरावची पुन्हा गोची होते. पण तो सिंघम असतो ना, म्हणून मुख्यमंत्र्याना तो शर्ट काढून (पुन्हा एकदा)राजीनामा देवून टाकतो. पण ह्या वेळी मात्र तो डी.जी.पी. सकट सगळ्याना चिथवतो. मग ते ही सगळे शर्ट काढून राजीनामा देवून टाकतात. त्या प्रसंगात बाजीराव खान मस्तानीला ‘तु काय करनार म्हणून विचारतो’, तर ती त्याला (फक्त) तोंडीच पाठींबा देते.

खान मस्तानी

बाजीराव मग ते फक्त बंडीत(बन्यन मधे) असणारे पोलिस घेवून विलन नेताजी आणि बाबा महाराजच्या घरावरएक बंडी यात्राच काढतो. त्या दोघांच्या अनूयायाना बंडी यात्रेकरू पळवून लावतात. त्या दोघांच्या पार्श्वभागात गोळ्या घालून तो त्यांच्याकडून खरे खोटे वदवून घेतो. मेडियावाली एक बाई ते टीव्हीवर लाईव दाखवते आणि बाजीराव सकट प्रेक्श्यकांचीही सुटका करते. आता विलन नेताजी  आणि बाबा महाराजची गोची झाल्यामुळे निवडणुकीत झाडून सगळे मेणबत्तीवाले निवडून येतात आणि सरकार स्थापन करतात.

एव्हडे झाल्यावर बाजीराव ‘खान मस्तानी’ बरोबर गाणे म्हणायला सुरु करतो. पण तोपर्यंत तुमची सटकलेली असते आणि तुम्हाला राग येत असतो. 

Posted 1 week ago by Balaji Patil

द एक्स्पोज: अरे देवा !

अलीकडेच पुण्याला बसने जाण्याचा योग आला. सर्व प्लानिंग व्यवस्थीत चालु असताना सरकारी बस ऐवजी रस्त्यात मिळालेल्या लग्जरी बस ने जाण्याची दुर्बुद्धी झाली.बस चांगली होती, सीट आरामदायी होत्या आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे चांगला वेग होता. आता शांत झोपून पुण्यात उतरायचे एव्ह्ढेच डोक्यात होते. पण सगळे व्यवस्थीत चालु असताना नक्की काहीतरी गडबड होणार असे वाटायला लागले. दुदैव जिथे तुम्हाला गाठणार असेल तिथे हतबल होवून ‘बघत रहाणे’ एव्ह्ढेच हाती राहणार अशी जबर्दस्त शंका यायला लागली. ह्या दुदैवाचे कारण ठरले समोर लागलेला चित्रपट, माझ्या अगदी मागे बसलेले दोन ‘फ्रंट बेंचर्स’ आणि बाजूला बसलेले दोन तरूण.

सर्वात अगोदर निगेटिव मध्ये एक गाणे चालू झाले आणि त्यावर इतर कलाकारांची नावे येत होती. पण मुख्य कलाकार कोण आणि चित्रपटाचे नाव काय हे अजून गुलदस्त्यातच होते. मागे कॉमेंट्री सुरु झाली. ‘आरारा... असलं कसलं गाणं’ ‘आरं थाम्ब रं.. अजून सरळ चालू व्हवू दे’. तिकडे बाजूला बसलेल्या दोन तरूणाना त्यांच्या भविष्याचा अंदाज आला होता असे दिसले. त्यांची कुजबूज  चालू झाली. ‘हिमेश, एक्स्पोज, रेशमिया, नविन पिच्चर’ असे शब्द घरंगळत माझ्या कानावर आले. आता नावातही रेशमिया प्रभूतींची नावे दिसणे सुरु झाले होते, पण पिच्चरचे नाव काही केल्या येत नव्हते.

मग मुख्य पिच्चर सुरु झालं. सुरुवातीलाच एक  ख्रिश्चन बाईचे प्रेत पूरायला नेत असतात. मग एक एक करून बाईचे नातेवाइक आणि मित्रमंडळी येताना दिसतात. पार्श्वभूमिवर त्यांची ओळख करून दिली जात असते.मग चित्रपटाचे नाव झळकले ‘द एक्स्पोज’. एक मेलेली नटी आणि चित्रपटाची पार्श्वभूमि म्हटल्यावर ही ‘मडर मिश्ट्री’असणार हे आम्ही ओळखलेच. मग नाव ‘द एक्स्पोज’ कसे हा प्रश्न पडला. पुढे असे बरेच प्रश्न पडायचे होते. तर..रेशमिया कंपनीच्या चित्रपटात हिरो कोण ते वेगळे सांगायला नको. तो हिमेश (तोच तो - हिमेश रेशमिया – रेशमिया विथ डबल यम) पिच्चरमधेही हिरोच असतो. पण तो साउथ आणि हिंदी अश्या दोन्हिही इंडस्ट्रीमधे ‘सुपर हिरो’ असतो. मीच माझे डायलोग बोलणार, मीच लोकेशन ठरवणार, मीच सर्व काही.. ही हिरोच्या पात्राची मग्रूर व्रुत्ती पिच्चरभर दिसत राहते.

 ‘सुपर हिरो?'

तर दोन प्रतिस्पर्धी कॅम्प्स नवीन ट्रेंडचे पिच्चर बनवत असतात. एक ‘रीना मेरा नाम’ आणि दूसरा ‘उज्ज्वल,निर्मल्, शीतल’.दोन नट्या, ज्या एकत्र राहत असतात, त्या ह्या प्रतिस्पर्धी कॅम्प्सचे पिच्चर करत असतात. ‘उज्ज्वल, निर्मल्, शीतल’ मधे आपला हिरो असतो बरं का. 

 ‘रीना मेरा नाम’

‘उज्ज्वल, निर्मल्, शीतल’.

मग पुढे पिच्चर रिलीज होताना पॉलिटिक्स सुरु होते. कोण सुपर हिट होणार ह्याची शर्यत लागते. मग एक अवार्ड ची पार्टी असते. त्यात ‘उज्ज्वल, निर्मल्, शीतल’ ची ख्रिश्चन नटी वरच्या मजल्यावरून पडून मरते. झाला की नाही घोळ ? मग आता हिरोला हिरोगिरी करायला चांगला ‘चानस घावतो’. ‘उज्ज्वल, निर्मल्, शीतल’ फ्लॉप होणार असतो म्हणून त्याच्या दिग्दर्शकाने तिला मारले की ती कुणाच्या लफड्यात अडकून मेली ह्याचा शोध आपला हिरो घेतो (आणि आमचा अंत पाहतो).कोर्टात खून्याना एक्स्पोज करून त्याना सजा देताना तो आपलाही मतलब साधून घेतो.

साठीच्या दशकातली सुंदर वातवरण निर्मीती, बर्या पैकी ‘मुजिक’, चांगली निर्मिती मूल्ये ह्या चित्रपटाच्या चांगल्या बाजूंवर कोण बोळा जर फिरवत असेल तर तो आपला हिरो. त्याच काळातल्या एका माजोरड्या हिरोची आठवण करुन देणारा हिरो साकारताना हिमेश जे बोलत होता त्याची हळू हळू कॉमेडी व्हायला लागते. मागे बसलेले ‘फ्रंट बेंचर्स’ आणि बाजूचे दोन तरूण ह्यांची हसून पुरेवाट झाली.मग मी ही स्वतःला सावरू शकलो नाही.   दिग्दर्शकाचा चांगल्या प्रयत्नाला कथा, पट कथा, अभीनय यांची कशाचीही जोड नाही (मग कसा चालेल पिच्चर).

कॉमेडी पिच्चर

जाताजाता हिमेशचा एक सॅम्पल डायलॉग – ‘इतना खून तुम्हारे शरीर मे नही है जितना हम एक बार मे मू* देते है’. (बाळ हिमेश, अजीत दादा तुझे दोस्त आहेत काय रे? आणि तु काय रक्त मू*त असतोस काय ?).

आणि शेवटी दुदैवाची आणखी एक गोष्ट........

परत येतानाच्या बस मध्ये तोच चित्रपट लागला होता. मग आता काय म्हणणार – ‘अरे देवा’ !